பேராசிரியர் சிவஞானம் ஜெய்சங்கர் கூத்தை மாற்றியவர் அல்ல... கூத்தின் உள்ளே மறைந்திருந்த சமூகத்தைத் தேடியவர்.

 

 

 

பு.புவனகாந்தன்
வரலாற்று ஆசிரியர்

 

சில மனிதர்களைப் பற்றி எழுதத் தொடங்கும்போது அவர்களின் பதவி, கல்வித் தகைமை, பணியாற்றிய நிறுவனங்கள் போன்றவற்றை முதலில் தேடுவோம்.

சிலரைப் பற்றி தேடத் தொடங்கிய பிறகு, அவர்களின் பதவிகளைவிட அவர்கள் எதற்காக இவ்வளவு காலம் உழைத்தார்கள்? என்பதுதான் முக்கியமாகத் தோன்றும்.

சிவஞானம் ஜெய்சங்கரைப் பற்றிய எனது தேடலும் அப்படித்தான் அமைந்தது.

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் நுண்கலைத்துறையில் நாடகம் மற்றும் அரங்கக் கலைப் புலத்தில் நீண்ட காலம் பணியாற்றியவர். துறைத்தலைவராக இருந்தவர். கல்லடி சுவாமி விபுலானந்த அழகியற் கற்கைகள் நிறுவனத்தின் பணிப்பாளராகவும் பணியாற்றியவர். யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் நாடகம் மற்றும் அரங்கக் கலையைப் பயின்றவர்.

இவை எல்லாம் அவரது கல்வி மற்றும் பணிப் பின்னணியைச் சொல்லும் தகவல்கள்.

ஆனால்...

இவை மட்டும் ஜெய்சங்கரைப் புரிந்துகொள்ளப் போதுமானவை அல்ல.

அவரை உண்மையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் மட்டக்களப்பின் ஒரு கிராமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

அந்தக் கிராமம் சீலாமுனை.

அங்கே ஒரு கூத்துக் களரியைச் சுற்றி மக்கள் கூடும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

அங்கே அண்ணாவியாரிடம் உட்கார்ந்து பேச வேண்டும்.

பின்னர் ஜெய்சங்கர் ஏன் பல்கலைக்கழக ஆய்வறையை விட்டுவிட்டு கிராம மக்களிடையே சென்று ஆய்வு செய்தார் என்ற கேள்விக்கு விடை கிடைக்கத் தொடங்கும்.

#யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்தவர்... மட்டக்களப்பில் தன்னை கண்டவர்

சிவஞானம் ஜெய்சங்கர் 29 மே 1965 அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்தவர் என நூலகம் அறக்கட்டளையின் தனிப்பட்ட சேகரிப்புப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது. யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அவர், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் நாடகம் மற்றும் அரங்கக் கலையில் பட்டம் பெற்றார். அங்கேயே இரண்டு ஆண்டுகள் தற்காலிக உதவி விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றினார்.

பின்னர் அவரது வாழ்க்கையின் நீண்ட பகுதி மட்டக்களப்போடு இணைந்தது.

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தில் நாடகம் மற்றும் அரங்கக் கலைப் புலத்தில் பணியாற்றத் தொடங்கிய அவர், பல தசாப்தங்களாக அந்தத் துறையோடு தொடர்புபட்டிருந்தார். 2021ஆம் ஆண்டுக்கான யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக ஆய்வரங்க ஆவணம், அவர் அப்போது சுமார் 25 ஆண்டுகளாக கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தில் மூத்த விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றியிருந்ததைப் பதிவு செய்கிறது.

யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்த ஒருவர் மட்டக்களப்பின் கூத்து மரபைத் தனது முக்கிய ஆய்வுக் களமாக எடுத்துக் கொண்டது என்பதே தனியாகப் பார்க்க வேண்டிய விடயம்.

ஏனெனில் அவர் அந்தக் கலையை வெளியிலிருந்து பார்த்து எழுதவில்லை.

அதன் உள்ளே சென்று வாழ்ந்து பார்த்தார்.

‘#கூத்து’ என்றால் வெறும் மேடை அல்ல

நாம் கூத்து என்றால் என்ன என்று கேட்டால் பெரும்பாலும்,

“பாரம்பரிய கலை.”

“பழைய நாடகம்.”

“கிராமிய நிகழ்வு.”

என்று சில வார்த்தைகளில் முடித்துவிடுகிறோம்.

ஆனால் ஜெய்சங்கரின் சிந்தனையில் கூத்து இதைவிடப் பெரியது.

ஒரு கூத்து நடைபெறுவதற்கு முன் என்ன நடக்கிறது?

மக்கள் ஒன்று கூடுகிறார்கள்.

கதை பற்றி பேசுகிறார்கள்.

பாத்திரங்களைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்.

பாடல்களைப் பயில்கிறார்கள்.

இசையைப் பயில்கிறார்கள்.

ஒத்திகை செய்கிறார்கள்.

பழைய தலைமுறையினர் புதிய தலைமுறைக்கு கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள்.

யார் நடிக்க வேண்டும்?

எப்படி நடிக்க வேண்டும்?

எதைச் சொல்ல வேண்டும்?

எதை மாற்ற வேண்டும்?

என்றெல்லாம் விவாதிக்கிறார்கள்.

அதாவது கூத்து மேடையில் இரண்டு மூன்று மணிநேரம் நடப்பது மட்டுமல்ல.

அதற்கு முன்னர் ஒரு சமூகம் பல நாட்கள், பல வாரங்கள் ஒன்றாக வாழ்கிறது.

இதைத்தான் ஜெய்சங்கர் கவனித்தார்.

அதனால்தான் அவர் கூத்தை வெறும் “folk art” என்று பார்க்காமல் community theatre என்ற கோணத்தில் அணுகினார். அவரது முதுகலை ஆய்வும் “Reformulation of Traditional Theatre as an Organic Form of Community Theatre” என்ற திசையில் அமைந்திருந்தது. அந்த ஆய்வில் Participatory Action Research மற்றும் Indigenous Research Methodologies ஆகியவை இணைக்கப்பட்டிருந்ததாக ஆய்வரங்கப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது.

2002 – #சீலாமுனையில் தொடங்கிய ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி

ஜெய்சங்கரைப் பற்றிய தேடலில் மீண்டும் மீண்டும் எனது கவனத்தை ஈர்த்த ஆண்டு 2002.

அந்த ஆண்டில் சீலாமுனையில் அவரது முதுகலை ஆய்வின் ஒரு பகுதியாக கூத்து மீளுருவாக்கப் பணி ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

பின்னர் அதுவே Third Eye Local Knowledge and Skill Activists Group ஊடாக ஒரு தொடர்ச்சியான சமூகச் செயற்பாடாக வளர்ந்தது.

இதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

அவர்,

“நான் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்திருக்கிறேன்; எனவே கிராமத்தின் கூத்தை நான் திருத்துகிறேன்”

என்று அணுகவில்லை.

மாறாக,

“கூத்தை உருவாக்கிய சமூகமே அதன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி பேச வேண்டும்”

என்ற அடிப்படையில் சென்றிருக்கிறார்.

இதனால் அண்ணாவியார்களும், கலைஞர்களும், கிராம மக்களும், இளைஞர்களும், பெண்களும் அந்த உரையாடலுக்குள் வந்தார்கள்.

#அண்ணாவியார் சின்னையா ஞானசேகரம்

சீலாமுனை முயற்சியைப் பற்றி வாசிக்கும்போது ஒரு பெயரைத் தவிர்க்க முடியாது.

அண்ணாவியார் சின்னையா ஞானசேகரம்.

கூத்து மீளுருவாக்கச் செயற்பாட்டில் அவர் முக்கிய பங்காற்றியதாக ஜெய்சங்கரின் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

இதில்தான் இன்னொரு முக்கியமான விடயம் தெரிகிறது.

பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர் ஒருவரின் பெயர் மட்டும் வரவில்லை.

கிராமத்தில் தலைமுறைகளாகக் கூத்தைத் தாங்கி வந்த அண்ணாவியாரின் பெயரும் அதே அளவில் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

முன்பு ஆராய்ச்சியாளர்கள் சீலாமுனைக்கு வந்து கூத்தைப் பற்றி ஆய்வு செய்தபோதும் அண்ணாவியார்களிடம் ஆலோசிக்கவில்லை; ஆய்வு நடந்தாலும் கிராமத்திற்கோ சமூகத்திற்கோ அதன் பயன் சென்றடையவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் அங்கிருந்தது.

ஜெய்சங்கரின் அணுகுமுறை இதிலிருந்து வேறுபட்டது.

ஆய்வாளர் மட்டும் ஆய்வு செய்யக் கூடாது; கலைஞரும் ஆய்வின் பங்காளியாக இருக்க வேண்டும்.

இதுதான் அவரது பணியின் முக்கியமான மாற்றங்களில் ஒன்று.

#தர்மபுத்திரன் எப்படி ‘சிம்மாசனப் போர்’ ஆனது?

இங்கேதான் ஜெய்சங்கரின் பணியின் உண்மையான சுவாரஸ்யம் ஆரம்பிக்கிறது.

மகாபாரதக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட தர்மபுத்திரன் கூத்து இருந்தது.

அதில் பாண்டவர்கள் நல்லவர்கள்.

கௌரவர்கள் தீயவர்கள்.

என்ற பழைய கட்டமைப்பு இருந்தது.

ஆனால் சீலாமுனையில் நடந்த கலந்துரையாடல்களில் மக்கள் வேறு கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கினர்.

யுதிஷ்டிரன் சூதாட்டத்தில் திரௌபதியைப் பணயம் வைத்தது சரியா?

ஒரு பெண்ணை கணவன் தனது சொத்தாகக் கருதி பணயம் வைப்பது பற்றிய இந்தக் கதையை நாம் இன்று எப்படி வாசிக்க வேண்டும்?

மகாபாரதத்தில் உள்ள பாலின அரசியலைப் பற்றி பேச முடியாதா?

இப்படிப் பல கேள்விகள் எழுந்தன.

அந்தக் கேள்விகளின் வழியாக பழைய கூத்து மீண்டும் வாசிக்கப்பட்டது.

இறுதியில் “தர்மபுத்திரன்” கூத்து “சிம்மாசனப் போர்” என்ற புதிய வடிவத்தைப் பெற்றது.

இது பெயர் மாற்றம் மட்டுமல்ல.

கதையைப் பார்க்கும் சமூகத்தின் பார்வையும் மாறியது.

ஜெய்சங்கரின் கூத்து மீளுருவாக்க முயற்சியின் முக்கியமான உதாரணமாக இதனைப் பார்க்கலாம்.

#கூத்தில் பெண்கள் ஏன் இருக்கக்கூடாது?

இந்தக் கேள்வியும் எழுந்தது.

பாரம்பரிய கூத்து நிகழ்வுகளில் பெண்களின் நேரடி பங்கேற்பு குறைவாக இருந்தது. பெண்கள் மேடையில் நடிக்காமல் ஆண்களே பெண்வேடங்களை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

இதற்குப் பல காரணங்கள் சொல்லப்பட்டன.

ஆனால் மீளுருவாக்கச் செயல்முறையில் இந்த நடைமுறையும் கேள்விக்குள்ளானது.

பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் கூத்தில் பங்கேற்கத் தொடங்கினர்.

இதன் மூலம் ஒரு பாரம்பரியக் கலை வடிவத்தின் உள்ளேயே பாலினப் பங்கீடு பற்றிய விவாதம் தொடங்கியது.

ஜெய்சங்கரின் 2007ஆம் ஆண்டு புதுச்சேரி பிரெஞ்சு நிறுவனத்தில் நிகழ்த்திய உரையிலும், கூத்து மீளுருவாக்கம் சாதி மற்றும் பாலின அடுக்குகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற கருத்து தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அதாவது,

கூத்தை மட்டும் மாற்றுவது போதாது; கூத்தை நிகழ்த்தும் சமூக உறவுகளும் மாற்றத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

என்பதே அவரது சிந்தனையில் முக்கியமானதாகத் தெரிகிறது.

‘#சீதையைச் சூர்ப்பணகையை வதை’ – பழைய கதைக்கு புதிய கேள்வி

இந்த முயற்சியில் எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றிய இன்னொரு பதிவு “சீதையைச் சூர்ப்பணகையை வதை”.

Third Eye மற்றும் சீலாமுனை கலைக்கழகத்துடன் இணைந்து நடத்தப்பட்ட இந்தக் கூத்து, பழைய கதையை அப்படியே சொல்லவில்லை.

முழுமையாக மறுஎழுதப்பட்ட வடிவமாக அது உருவாக்கப்பட்டது.

இதன் மையத்தில் இருந்தது பெண்களின் துயரமும் குரலற்ற நிலையும்.

இது 2005ஆம் ஆண்டில் Third Eye தொடர்பான பதிவில் “மீளுருவாக்கப்பட்ட கூத்து” என்ற வகையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இங்கே மீண்டும் ஒரு விஷயம் புரிகிறது.

ஜெய்சங்கர் பழைய கதைகளை அழிக்க முயன்றவர் அல்ல.

பழைய கதைகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் கேள்விகளை இன்றைய சமூகத்திடம் கொண்டு வர முயன்றவர்.

#கூத்தை மாற்றினால் மட்டும் போதாது...

ஜெய்சங்கரின் சிந்தனையை இன்னும் ஆழமாகப் பார்க்கும்போது, அவர் கூறும் ஒரு விடயம் மிகவும் முக்கியமானது.

கூத்து மீளுருவாக்கம் என்பது ஒரு தனி நபரின் கலைப் பரிசோதனை அல்ல.

அது ஒரு ஆய்வுக்கூடப் பரிசோதனையும் அல்ல.

அது மக்கள் பங்கேற்கும் ஒரு செயல்முறை.

மக்கள் தங்கள் சொந்த இடத்தில் பங்கேற்க வேண்டும்.

அந்தச் செயல்முறையை அவர்களே மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

செய்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதாவது,

Learning by doing.

என்ற கருத்தை அவர் முன்வைக்கிறார்.

இது ஒரு பல்கலைக்கழக ஆய்வாளரின் வழக்கமான அணுகுமுறையிலிருந்து வித்தியாசமானது.

ஏனெனில் இங்கே “ஆய்வாளர்” ஒருவரே அறிவுடையவர் என்ற நிலை மறுக்கப்படுகிறது.

கிராமத்தில் முறையான கல்வி பெறாத ஒருவரிடமும் தலைமுறைகளாகச் சேமிக்கப்பட்ட அறிவு இருக்கலாம்.

அந்த அறிவை அறியாமல் எந்த ஆய்வும் முழுமையானதல்ல என்பதே அவரது அணுகுமுறையாகத் தெரிகிறது.

2003 – ஒரு மாநாடு அரங்கத்தை விட்டு கிராமத்திற்குச் சென்றது

2003ஆம் ஆண்டு கிழக்குப் பல்கலைக்கழக நுண்கலைத்துறை நடத்திய International Community Theatre Conference – Batticaloa 2003 கூட இந்தச் செயற்பாட்டின் முக்கியமான ஒரு நிகழ்வாகும்.

“Re-discovering our Multicultural World through Community Theatre” என்ற கருப்பொருளில் நடைபெற்ற இந்த மாநாடு 24 முதல் 29 ஜூலை வரை இடம்பெற்றது.

ஆனால் மாநாட்டின் சுவாரஸ்யமான பகுதி என்ன தெரியுமா?

அது முழுவதும் அரங்குக்குள் முடிந்து விடவில்லை.

பங்கேற்பாளர்கள் சீலாமுனைக்குச் சென்றனர்.

கிராமத்தின் வெளியில், மரங்களின் கீழ் கலந்துரையாடல்கள் நடந்தன.

கிராம மக்களும் கலந்துகொண்டனர்.

கூத்து நிகழ்த்தப்பட்டது.

ஆறு மணிநேரம் நீண்ட கூத்தும் நிகழ்த்தப்பட்டதாக அந்நிகழ்வைப் பற்றிய பதிவு குறிப்பிடுகிறது.

பல்கலைக்கழக மாநாடு கிராமத்திற்குச் சென்றது.

இதுதான் ஜெய்சங்கரின் சிந்தனையின் தனித்துவத்தை எனக்குப் புரிய வைத்த சம்பவங்களில் ஒன்று.

‘#மூன்றாவது கண்’ ஏன் உருவானது?

Third Eye – Local Knowledge and Skills Activists Group.

தமிழில் மூன்றாவது கண்.

2002ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட இந்தக் குழுவின் செயற்பாடுகள் கூத்தைத் தாண்டியும் விரிந்திருந்தன.

உள்ளூர் அறிவு.

உள்ளூர் கலை.

கிராமியத் திறன்கள்.

குழந்தைகள் நாடகம்.

இளைஞர் பங்கேற்பு.

பெண்கள் தொடர்பான பிரச்சினைகள்.

வன்முறை.

போரின் தாக்கங்கள்.

2004 சுனாமி.

இவற்றை நாடகம், கலை, கலந்துரையாடல், பயிற்சிகள் போன்ற வழிகளில் அணுகியது Third Eye.

அதனால் Third Eye-ஐ ஒரு நாடகக் குழு என்று மட்டும் சொல்வது சரியாகாது.

அது ஒரு கலாச்சாரச் செயற்பாட்டு வட்டம்.

#போரால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளிடம் சென்ற நாடகம்

2007ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு செய்திப் பதிவில் ஜெய்சங்கர் போரால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் மனநிலையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

அந்தக் குழந்தைகளை பல்வேறு கலைச் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுத்த Third Eye முயன்றதாகவும் பதிவு கூறுகிறது.

அவரது பார்வையில் கலாச்சாரச் செயற்பாடு பொழுதுபோக்காக மட்டும் இல்லை.

மனிதர்களை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கும் ஒரு வழியாகவும் இருந்தது.

அதே காலத்தில் மதுரையில் ஒரு தலித் மைய நாடகத்தில், பறை இசைக்கருவியின் வரலாற்று வளர்ச்சியை மையமாகக் கொண்ட பணியிலும் அவர் ஈடுபட்டிருந்தார்.

இதிலிருந்து அவரது பார்வையின் பரப்பு இன்னும் புரிகிறது.

மட்டக்களப்பின் கூத்து மட்டும் அல்ல.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் ஒடுக்கப்பட்ட கலை மரபுகளும் அவரது கவனத்திற்குள் வந்திருக்கின்றன.

#குழந்தைகளுக்கான நாடகமும் அவரது பணியில் இருந்தது

Third Eye-யின் குழந்தைகள் நாடகச் செயற்பாடுகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை.

“குதிரைக்குட்டி வேணுமப்பா” போன்ற குழந்தைகள் நாடகங்களில் குழந்தைகளே தங்கள் குரலை வெளிப்படுத்தும் வகையில் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன.

குழந்தைகள் தங்கள் சொந்த இசையையும் ஒலிகளையும் உருவாக்கினர்.

அந்த நாடகத்தின் படைப்பூக்க வழிநடத்தலில் ஜெய்சங்கர் ஈடுபட்டிருந்ததாக Third Eye பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

இதிலும்கூட அவரது அடிப்படைச் சிந்தனை மாறவில்லை.

குழந்தைக்கு கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டிலும், குழந்தையிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

#எழுத்தாளராக இருக்கும் ஜெய்சங்கர்

ஜெய்சங்கரை நான் கூத்து ஆய்வாளராக மட்டும் பார்க்க விரும்பவில்லை.

அவர் எழுத்தாளரும் கவிஞரும்.

2006ஆம் ஆண்டு வெளியான “Waves, Waves and Waves” அவரது ஆங்கிலக் கவிதைத் தொகுப்பு.

64 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நூல் Third Eye English Forum மூலம் வெளியிடப்பட்டது.

நூலின் முன்னுரையில், யாழ்ப்பாணத்தின் கொண்டவிலில் பிறந்து, மட்டக்களப்பில் பத்து ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றுவதாக ஜெய்சங்கர் தன்னை அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பைப் பற்றிய ஒரு பதிவு இன்னும் சுவாரஸ்யமான மதிப்பீட்டை முன்வைக்கிறது.

அவரது கவிதைகள் மட்டக்களப்பின் வாழ்க்கையில் இயற்கை, பொருளாதாரம், இராணுவம், சமூகம், அரசியல், பண்பாடு போன்ற பல்வேறு தலையீடுகள் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களைப் பதிவு செய்கின்றன என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

அவரது கவிதைகள் வெறும் தனிப்பட்ட உணர்ச்சிக் கவிதைகள் அல்ல.

அவை வாழ்ந்த காலத்தைப் பற்றிய ஒரு பதிவாகவும் தெரிகின்றன.

‘#Tears of the Child’

இவரது ஆரம்பகால ஆங்கில நூல்களில் “Tears of The Child” என்பதும் உள்ளது.

நூலகம் அறக்கட்டளையின் பதிவின்படி இது 2003ஆம் ஆண்டு Parani Publication மூலம் வெளியிடப்பட்ட 64 பக்க ஆங்கில நூல்.

இதனைப் பார்க்கும்போது அவரது படைப்புலகம் கூத்து ஆய்வோடு மட்டும் தொடங்கவில்லை என்பதை அறிய முடிகிறது.

எழுத்து, கவிதை, நாடகம், சமூகச் செயற்பாடு ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று இணைந்தே அவரது பயணம் நகர்ந்திருக்கிறது.

‘#Drum of a Herald’ – ஒரு எழுத்தாளரின் அறிவிப்பு

2008ஆம் ஆண்டு வெளியான “Drum of a Herald” அவரது முக்கியமான ஆங்கிலக் கட்டுரைத் தொகுப்புகளில் ஒன்று.

2000 முதல் 2008 வரையான காலப்பகுதியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள் இதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த நூலை அவர் “marginalization and denial” என்பதற்கான ஒரு பதிலாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

அதாவது,

ஒதுக்கப்படுவதற்கும் மறுக்கப்படுவதற்கும் எதிரான எழுத்து.

நூலில் கூத்து, கல்வி, ஆய்வு, மொழி, பெண்கள், சமூகப் பிரச்சினைகள் போன்ற பல்வேறு விடயங்கள் இடம்பெறுகின்றன. மொத்தம் 13 கட்டுரைகள் இடம்பெற்றதாக நூல் தொடர்பான பதிவு குறிப்பிடுகிறது.

அந்த நூலுக்கு முன்னுரை எழுதிய Manchester பல்கலைக்கழக Centre for Applied Theatre Research-இன் James Thompson, ஜெய்சங்கரை இலங்கைத் தமிழ் சமூகத்திலிருந்து உருவாகிய புதிய தலைமுறை நாடக ஆய்வாளர்கள், செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்களில் முக்கியமான குரலாகக் குறிப்பிடுகிறார். இது Thompson-ன் மதிப்பீடு என்பதை தனியாகச் சொல்ல வேண்டும்.

#கவிதை எழுதும் விரிவுரையாளர்

இங்கே இன்னொரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு இருக்கிறது.

ஒருபுறம் பல்கலைக்கழகத்தில் நாடகம் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்.

மறுபுறம் ஆங்கிலத்தில் கவிதை எழுதுகிறார்.

மற்றொரு புறம் கூத்தில் மேடையேறுகிறார்.

இன்னொரு புறம் கிராமத்திற்குச் சென்று ஆய்வு செய்கிறார்.

அதே நேரத்தில் மொழிபெயர்ப்பு செய்கிறார்.

சிற்றிதழ் வெளியிடுகிறார்.

குழந்தைகளோடு நாடகம் செய்கிறார்.

பெண்கள் தொடர்பான சமூகக் கேள்விகளை முன்வைக்கிறார்.

இதனால்தான் அவரது பணியை ஒரே ஒரு துறைக்குள் அடைக்க முடியவில்லை.

2017ஆம் ஆண்டு வெளியான SAARC Art இதழில் அவர் தன்னைச் சுற்றி 25 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான பாரம்பரிய மற்றும் நவீன நாடக அனுபவம் கொண்டவராக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதோடு, performer, director, playwright, trainer, workshop conductor, action researcher, critic, facilitator, teacher, examiner, publisher, promoter, translator, programme manager, campaign designer, organiser என பல்வேறு பணிகளைச் செய்தவராகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளார்.

#காலனித்துவ மேடை மீது அவர் எழுப்பிய கேள்வி

ஜெய்சங்கரின் சிந்தனையில் எனக்கு மிகவும் முக்கியமாகத் தோன்றுவது “மேடை” பற்றிய அவரது கேள்வி.

ஒரு காலத்தில் கிராமத்தின் நடுவே, சமூகத்தின் மத்தியில், மக்களோடு வாழ்ந்த கூத்து பின்னர் ஒரு கட்டிடத்துக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டு “மேடை நாடகம்” என்ற வடிவத்தில் பார்க்கப்பட்டது.

இதனால் கூத்தின் சமூக இயல்பு குறைந்து, அது பார்வையாளர்களுக்குக் காட்டப்படும் ஒரு கலைப் பொருளாக மாறியது என்று அவர் வாதிடுகிறார்.

இதன் பின்னால் ஒரு பெரிய கேள்வி இருக்கிறது.

ஒரு கலை வளர்ந்ததா? அல்லது அதன் சமூக வேரிலிருந்து அது பிரிக்கப்பட்டதா?

இதுதான் ஜெய்சங்கரின் ஆய்வை சாதாரண கூத்து ஆய்விலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.

#உள்ளூர் அறிவு யாருடையது?

அவரது ஆய்வுப் பயணத்தில் இன்னொரு முக்கியமான கருத்து இருக்கிறது.

ஒரு கிராமத்தில் முறையான கல்வி பெறாத ஒருவர், ஒரு பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியரைவிட அந்தக் கூத்தைப் பற்றி அதிகமாக அறிந்திருக்க முடியுமா?

ஜெய்சங்கரின் பதில் நடைமுறையில் கிடைக்கிறது:

முடியும்.

அதனால்தான் அவர் அண்ணாவியாரிடம் செல்கிறார்.

கலைஞர்களிடம் செல்கிறார்.

கிராம மக்களிடம் பேசுகிறார்.

அவர்களோடு ஒத்திகை செய்கிறார்.

அவர்களின் அனுபவத்தை ஆய்வின் ஒரு பகுதியாக்குகிறார்.

இது சாதாரண ஆய்வு முறையல்ல.

ஆய்வாளரும் ஆய்வுக்குரிய சமூகமும் இடம் மாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு முயற்சி.

#சர்வதேச அரங்கிலும் மட்டக்களப்பு

ஜெய்சங்கரின் பணியைப் பற்றிய இன்னொரு தகவல் எனது கவனத்தை ஈர்த்தது.

2013ஆம் ஆண்டு ஜப்பான் அறக்கட்டளையின் “Reconciliation through Culture – Randooga in Sri Lanka” நிகழ்வில் மட்டக்களப்புக்கான அறிக்கையை வழங்கியவர்களில் அவர் இடம்பெற்றிருந்தார்.

அங்கு அவர் கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் மூத்த விரிவுரையாளராகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார்.

அதாவது மட்டக்களப்பின் கூத்து என்பது அவருக்கு உள்ளூர் கலைப் பிரச்சினையாக மட்டும் இருக்கவில்லை.

கலாச்சாரம் மூலம் சமூகங்களை மீண்டும் சந்திக்கச் செய்வது எப்படி?

என்ற பெரிய கேள்வியுடனும் அது இணைந்திருந்தது.

#உலகம் அவரது ஆய்வை எப்படிப் பார்க்கிறது?

2023ஆம் ஆண்டு International Journal of Transitional Justice இதழில் வெளியான ஒரு ஆய்வு, ஜெய்சங்கரின் முனைவர் ஆய்வை மேற்கோள் காட்டி, கூத்து தயாரிப்பின் போது கதை எதைச் சொல்ல வேண்டும், எவ்வாறு சொல்ல வேண்டும், யார் எந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்க வேண்டும் என்பவற்றை சமூக உறுப்பினர்கள் விவாதித்து முடிவு செய்யும் ஜனநாயகச் செயல்முறைகள் இடம்பெறக்கூடும் என்று குறிப்பிடுகிறது.

மேலும், மட்டக்களப்பில் ஜெய்சங்கர் மற்றும் பிற கலைச் செயற்பாட்டாளர்கள் கூத்தை சித்திரவதை, பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை, சாதி மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான ஒதுக்கல் போன்ற சமூகக் கேள்விகளைப் பேசுவதற்கான ஒரு வழியாகப் பயன்படுத்தியதாகவும் அந்த ஆய்வு பதிவு செய்கிறது.

இதனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது.

கூத்து என்பது கதையைச் சொல்லும் கலை மட்டுமல்ல; சமூகமே தன்னைத் தானே பேசிக்கொள்ளும் ஒரு இடமாகவும் மாற முடியும்.

#அவரது முனைவர் ஆய்வு

ஜெய்சங்கரின் முனைவர் ஆய்வின் தலைப்பு:

“A Comparative Study of Traditional Theatres of Tamils of Sri Lanka and Tamilnadu, India.”

இலங்கைத் தமிழர்களின் பாரம்பரிய நாடகங்களையும் தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரிய நாடகங்களையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்வதே இதன் அடிப்படை நோக்கம்.

இலங்கைத் தமிழர்களின் நாடக மரபுகள் போர், இடம்பெயர்வு, சமூக மாற்றம் போன்ற காரணிகளால் எவ்வாறு மாறின?

தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களின் நாடக மரபுகளோடு அவற்றுக்குள்ள தொடர்புகள் என்ன?

இவற்றை ஒப்பீட்டுப் பார்வையில் அணுகுகிறது அவரது முனைவர் ஆய்வு என்று 2021ஆம் ஆண்டு வெளியான அவரது சுயவிவரம் குறிப்பிடுகிறது.

2012ஆம் ஆண்டின் ஒரு ஆய்வுச் சுருக்கம் அவர் அப்போது இந்தியாவில் முனைவர் பட்ட ஆய்வை மேற்கொண்டு வந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் நான் தேடிய ஆதாரங்களில் அவர் எந்த இந்தியப் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார் என்பதற்கான போதுமான உறுதியான முதன்மை ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை. அதனால் அந்த விபரத்தை ஊகமாகச் சேர்க்கவில்லை.

இந்தத் துல்லியம் முக்கியம்.

ஒருவரைப் பற்றிய கட்டுரையை அழகாக்குவதற்காக சரிபார்க்கப்படாத தகவலைச் சேர்ப்பதைவிட, தெரியாததைத் தெரியாது என்று விட்டு விடுவது நல்லது.

#ஆதிகாலக் கதைகளையும் அவர் வேறு கண்களால் பார்த்தார்

கூத்து மட்டுமல்ல.

மட்டக்களப்பின் வரலாற்று மற்றும் பண்பாட்டு நினைவுகளையும் அவர் வேறு கோணங்களில் வாசித்துள்ளார்.

ஆடகசவுந்தரி பற்றிய அவரது ஆய்வு இதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

“Queen Aadahasounthary with Three Breasts or the Third Breast Identified with Personalities” என்ற அவரது ஆய்வு, மட்டக்களப்பின் ஆடகசவுந்தரி தொன்மத்தை பெண்ணின் உடல், அதிகாரம், ஆண் பார்வை, பெண்ணின் சமூக நிலை போன்ற கேள்விகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கிறது.

அதேபோல் குவேணியின் மறுஉருவாக்கம் தொடர்பான அவரது ஆய்வும் பழைய வரலாற்றுத் தொன்மத்தை சமகாலப் பார்வையில் மறுவாசிப்பு செய்யும் முயற்சியாக அமைந்துள்ளது.

இதனால் ஜெய்சங்கரின் ஆர்வம் ஒரு குறிப்பிட்ட கலை வடிவத்தில் முடிவதில்லை.

கதை எவ்வாறு சொல்லப்படுகிறது?

என்பதோடு,

யார் அந்தக் கதையைச் சொல்கிறார்?

யாருடைய குரல் காணாமல் போயிருக்கிறது?

என்பதையும் அவர் கேட்கிறார்.

#தமிழ் – சிங்கள மொழிபெயர்ப்பிலும் ஆர்வம்

2024ஆம் ஆண்டு Katha Kiyanno அமைப்புடன் இடம்பெற்ற மட்டக்களப்பு உரையாடல்களில் ஜெய்சங்கர் கவிதை, தமிழ் எழுத்து, நிகழ்த்துக்கலை, தமிழ்–சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு ஆகிய விடயங்களைப் பற்றி உரையாடியுள்ளார்.

குறிப்பாக அதிகம் கவனிக்கப்படாத கவிஞர்களைப் பற்றி பேச வேண்டும் என்றும், மொழிபெயர்ப்பாளர்களை ஒருங்கிணைத்து எழுத்தாளர்கள் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கான தரவுத்தளத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்றும் அவர் பேசியுள்ளார்.

இதில்கூட அவரது பழைய அணுகுமுறையே தெரிகிறது.

மறக்கப்பட்டதைத் தேடுவது.

கவனிக்கப்படாத குரல்களை வெளிக்கொணருவது.

ஒரு சமூகத்தின் அறிவை இன்னொரு சமூகத்தோடு பகிர்வது.

#கலைஞர் மட்டும் அல்ல... அமைப்பாளரும்

Third Eye மூலம் வெளியிடப்பட்ட பதிவுகளைப் பார்க்கும்போது ஓவியக் கண்காட்சிகள், கைவினைப் பொருட்கள் கண்காட்சிகள், குழந்தைகள் நாடகங்கள், கலந்துரையாடல்கள், பயிற்சிகள் போன்ற பல்வேறு செயற்பாடுகளும் நடைபெற்றிருப்பது தெரிகிறது.

உதாரணமாக 2006ஆம் ஆண்டு மட்டக்களப்பில் பெண்கள் மேம்பாட்டு மன்றத்தில் உள்ளூர் வளங்களிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட கைவினைப் பொருட்களை மையப்படுத்திய கண்காட்சி மற்றும் விற்பனை நிகழ்வும் Third Eye ஏற்பாட்டில் நடைபெற்றது.

இதனால் “கலை” என்ற சொல்லை அவர் மேடை நிகழ்ச்சிக்குள் மட்டும் வைத்திருக்கவில்லை என்பதும் தெரிகிறது.

உள்ளூர் கைவினை கூட கலை.

உள்ளூர் அறிவும் கலை.

கிராமத்தின் நினைவும் ஒரு பண்பாட்டு வளம்.

என்ற பரந்த பார்வை அங்கே காணப்படுகிறது.

---

#பேராசிரியர் மௌனகுருவின் தாக்கமும் ஒரு சுவாரஸ்யமான இணைப்பும்

ஜெய்சங்கரின் கலைப் பயணத்தைப் பற்றிய பதிவுகளில் பேராசிரியர் ச. மௌனகுருவின் பெயரும் வருகிறது.

கூத்து, குறிப்பாக வடமோடிக் கூத்து தொடர்பான கற்றலில் மௌனகுருவின் தாக்கம் அவர்மீது இருந்ததாக அவரது எழுத்துகளில் பதிவுகள் உள்ளன.

இதுவும் ஒரு சுவாரஸ்யமான கலை மரபுப் பரிமாற்றம்.

ஒரு தலைமுறையின் ஆசிரியர்.

அவரிடமிருந்து கற்ற அடுத்த தலைமுறை.

பின்னர் அந்த அறிவை கிராமக் கலைஞர்களோடு இணைத்து மீண்டும் சமூகத்திற்குள் கொண்டு செல்கிற இன்னொரு தலைமுறை.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது கிழக்கின் கூத்து ஆய்வில் மௌனகுரு – ஜெய்சங்கர் – கிராமக் கலைஞர்கள் – இளைய தலைமுறை என்று ஒரு அறிவுப் பரிமாற்றத் தொடரையும் காண முடிகிறது.

#ஜெய்சங்கரைப் பற்றி நான் வியந்த ஒன்று

ஜெய்சங்கரைப் பற்றி தேடும்போது என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவரது பதவிகள் அல்ல.

அவர் கேட்கத் தெரிந்தவர் என்பதுதான்.

பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் ஒருவர் கிராமத்துக்குச் செல்லும்போது, அவர் பேசுவதற்காகவே மக்கள் கூடி நிற்பார்கள்.

ஆனால் இங்கு வேறு காட்சி.

அண்ணாவியார் பேசுகிறார்.

கலைஞர் பேசுகிறார்.

பெண் பேசுகிறார்.

இளைஞன் பேசுகிறான்.

குழந்தை பேசுகிறது.

பின்னர் அந்தக் குரல்களை ஆய்வாளர் பதிவு செய்கிறார்.

இதுதான் ஒரு உண்மையான சமூக ஆய்வின் அழகு என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

#ஒரு கூத்து... ஒரு கிராமம்... ஒரு பல்கலைக்கழகம்

சிவஞானம் ஜெய்சங்கரின் பணியை மூன்று இடங்களால் புரிந்துகொள்ளலாம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

பல்கலைக்கழகம்.

அங்கே அவர் ஆய்வு செய்தார்.

கிராமம்.

அங்கே அவர் மக்களிடமிருந்து கற்றார்.

மேடை.

அங்கே அந்த அறிவு மீண்டும் சமூகத்திடம் பேசத் தொடங்கியது.

இந்த மூன்றையும் இணைத்ததே அவரது தனித்துவம்.

அதனால்தான் அவருடைய பணியை வெறும் “கூத்து ஆய்வு” என்று சொல்லிவிட முடியவில்லை.

அது ஒரு சமூகப் பயணம்.

#கிழக்கின் கலை வரலாற்றில் இவருடைய இடம்

கிழக்கின் கலை வரலாற்றை எழுதும்போது பெரும்பாலும் நாங்கள் கலைஞர்களின் பெயர்களைத் தேடுகிறோம்.

அண்ணாவியார்களைத் தேடுகிறோம்.

கூத்துப் பிரதிகளைத் தேடுகிறோம்.

களரிகளைத் தேடுகிறோம்.

ஆனால் அந்தக் கலை மரபுகள் எவ்வாறு மாற்றமடைந்தன?

போருக்குப் பின்னர் அவை எவ்வாறு உயிர்ப்பிக்கப்பட்டன?

பெண்களின் பங்கேற்பு எவ்வாறு அதிகரித்தது?

இளைஞர்கள் எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டனர்?

பழைய கதைகள் எவ்வாறு புதிய கேள்விகளோடு வாசிக்கப்பட்டன?

என்ற கேள்விகளுக்கும் வரலாறு எழுதப்பட வேண்டும்.

அந்த இடத்தில்தான் சிவஞானம் ஜெய்சங்கரின் பங்களிப்பு முக்கியமானதாகிறது.

#இறுதியில்...

ஒரு மனிதரைப் பற்றிய தகவல்களைத் தேடும்போது, அவரது பட்டங்கள் எவ்வளவு என்றுதான் முதலில் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் சிலரைப் பற்றி ஆழமாகத் தேடத் தொடங்கிய பிறகு,

அவர் எதை விட்டுச் சென்றார்?

என்ற கேள்விதான் முக்கியமாகிறது.

சிவஞானம் ஜெய்சங்கரைப் பொறுத்தவரையில் அவர் விட்டுச் சென்றது சில நூல்கள் மட்டும் அல்ல.

ஒரு ஆய்வுமுறை.

ஒரு கேள்வி முறை.

ஒரு சமூகக் கலைப் பார்வை.

ஒரு கூத்து மீளுருவாக்க அனுபவம்.

Third Eye போன்ற ஒரு பண்பாட்டுச் செயற்பாட்டு மரபு.

கிராமக் கலைஞர்களோடு பல்கலைக்கழகத்தை உரையாடச் செய்த ஒரு முயற்சி.

குழந்தைகள், இளைஞர்கள், பெண்கள் ஆகியோரை கலைச் செயற்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்த அனுபவம்.

மறைக்கப்பட்ட அல்லது கவனிக்கப்படாத குரல்களை மீண்டும் பேச வைக்க வேண்டும் என்ற தொடர்ச்சியான எண்ணம்.

எனவே,

சிவஞானம் ஜெய்சங்கர் கூத்தை மாற்றியவர் என்று மட்டும் சொல்வது போதாது.

அவர் செய்தது அதைவிடப் பெரியது.

கூத்தின் உள்ளே மறைந்திருந்த சமூகத்தைப் பார்க்கச் செய்தவர்.

கிராம மக்களிடம் இருந்த அறிவை பல்கலைக்கழகத்தின் அறிவோடு ஒரே மேசையில் உட்கார வைத்தவர்.

பழைய கதைகளுக்குள் புதிய கேள்விகளை எழுப்பியவர்.

மேடையில் இல்லாதவர்களுக்கும் மேடையில் இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்று சிந்தித்தவர்.

அதனால்தான் அவரைப் பற்றிய எனது தேடல் இன்னும் முடிவடையவில்லை.

ஏனெனில் ஜெய்சங்கரைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை மட்டும் வாசித்தால் போதாது.

சீலாமுனையின் களரியையும் வாசிக்க வேண்டும்.

அண்ணாவியாரின் நினைவுகளையும் கேட்க வேண்டும்.

கூத்து பாடல்களையும் படிக்க வேண்டும்.

அவரது கவிதைகளையும் வாசிக்க வேண்டும்.

அவரது “Drum of a Herald” நூலையும் திறக்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து, மட்டக்களப்பில் தனது அறிவியல் மற்றும் கலைப் பயணத்தின் பெரும்பகுதியை உருவாக்கிய இந்த மனிதர் ஏன் கூத்தை இவ்வளவு தீவிரமாகப் பற்றிக் கொண்டார் என்பது இன்னும் தெளிவாகும்.

கிழக்கின் கலை வரலாற்றை எழுத வேண்டியவர்கள் தவறாமல் தேடிப் படிக்க வேண்டிய பெயர்களில்

சிவஞானம் ஜெய்சங்கர்

என்பதும் ஒன்று.

இது அவரைப் பற்றிய எனது தேடலின் இன்னொரு கட்டுரை மட்டுமே.

தேடல் தொடர்கிறது...