மஞ்சந்தொடுவாயில் பிறந்து – கல்லடியில் வாழ்ந்து – உலகத் தமிழ்ச் சிறார்களின் மனதில் இடம்பிடித்த ஒரு அபூர்வ ஆளுமையின் வாழ்க்கைப் பயணம்
ஒரு குழந்தையிடம்,
“கதை சொல்லுங்கள்…”
என்று கேட்டால், இன்று பலர் ஒரு புத்தகத்தைத் திறந்து வாசிக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு காலத்தில் மட்டக்களப்பின் பாடசாலை ஒன்றில் நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகள் ஒரே குரலில்,
“மாஸ்டர்… ஒரு கதை சொல்லுங்கள்!”
என்று அவரைச் சுற்றி நின்றார்கள்.
அந்தக் குழந்தைகளுக்கு அவர் ஒரு கலைஞர் மட்டுமல்ல.
ஒரு ஆசிரியர் மட்டுமல்ல.
ஒரு வானொலி குரல் மட்டுமல்ல.
அவர் அவர்களுடைய “கதைமாமா”.
அவர்தான் மாஸ்டர் சிவலிங்கம்.
இலங்கையின் சிறுவர் இலக்கியத்திலும் கதைசொல்லும் கலையிலும் தனித்துவமான தடம் பதித்த இந்த ஆளுமையின் வாழ்க்கையை ஆராயும்போது, ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை மட்டும் நாம் பார்க்கவில்லை.
ஒரு தலைமுறையின் பண்பாட்டு நினைவகத்தையே நாம் பார்க்கிறோம்.
அவரது தந்தை ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர். ஆசிரியர் குடும்பப் பின்னணியில் வளர்ந்த சிவலிங்கம், சிறுவயதிலேயே கல்வி மற்றும் கலைச் சூழலுடன் நெருக்கமாக வளர்ந்தார்.
மட்டக்களப்பு சிவானந்த வித்தியாலயம் உள்ளிட்ட கல்வி நிறுவனங்களில் கல்வி பயின்ற அவர், பின்னர் கலைத்துறையிலும் தனக்கென ஒரு பாதையை உருவாக்கிக் கொண்டார்.
அவரைச் சுற்றியிருந்த கல்விச் சூழலும், அவருக்குக் கிடைத்த ஆசிரியர்களின் தாக்கமும் அவரது பின்னைய கலை வாழ்க்கையில் முக்கியப் பங்கு வகித்தன.
அவரது ஆசிரியர்களில் புலவர்மணி ஏ. பெரியதம்பிப்பிள்ளை மற்றும் வித்துவான் பண்டிதமணி வி.சி. கந்தையா போன்ற தமிழ் அறிஞர்களும் இடம்பெற்றனர்.
இன்று அவர் “மாஸ்டர் சிவலிங்கம்” என்ற பெயரிலேயே இலங்கை முழுவதும் அறியப்படுகிறார்.
ஆனால் இந்த “மாஸ்டர்” என்ற பெயர் அவருடைய பின்னைய புகழால் மட்டும் வந்ததல்ல.
அவர் ஆசிரியர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.
அந்தக் காலத்தில் ஆசிரியர்களுக்கு சமூகத்தில் இருந்த மரியாதையும், அவருடைய கல்வி மற்றும் கலைச் செயல்பாடுகளும் இணைந்து, மாணவப் பருவத்திலேயே அவரை “மாஸ்டர்” என்று அழைக்கும் சூழலை உருவாக்கியதாக அவரைப் பற்றிய நேர்காணல் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
பின்னர் அந்தப் பெயரே அவரது வாழ்நாள் அடையாளமாக மாறியது.
மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் மிகப்பெரிய சிறப்பு என்ன?
அவர் கதைகளை வெறுமனே வாசிக்கவில்லை.
அவர் கதைகளை வாழ்ந்து காட்டினார்.
ஒரே மனிதர் பல கதாபாத்திரங்களாக மாறுவார்.
ஒரு கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு குரல்.
மற்றொருவருக்கு வேறு குரல்.
விலங்குகளுக்கு வேறு ஒலி.
நகைச்சுவைக்கு வேறு பாணி.
பயங்கரக் காட்சிக்கு வேறு குரல்.
இதனுடன் முகபாவனை, உடல்மொழி, நகைச்சுவை, திடீர் திருப்பம் என அனைத்தையும் இணைத்து குழந்தைகளை கதைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்.
அவருடைய கதைசொல்லலில் ஒலி விளைவுகளைத் தன்னுடைய குரலாலும், சில சமயங்களில் கிடைத்த பொருட்களாலும் உருவாக்கும் திறனும் இருந்ததாக பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
அதனால்தான் அவர் ஒரு சாதாரண கதைசொல்லி அல்ல.
அவர் ஒரு “கதை நிகழ்த்துபவர்”.
மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் கலைப் பயணத்தில் இலங்கை வானொலி ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனை.
அவருடைய ஆசிரியரான புலவர்மணி ஏ. பெரியதம்பிப்பிள்ளை அவரை கொழும்புக்கு அழைத்துச் சென்று, சிறுவர் நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக் கொண்டிருந்த வானொலி மாமா சரவணமுத்துவிடம் அறிமுகப்படுத்தியதாகப் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
அதன் பின்னர் அவரது குரல் இலங்கை வானொலி ஊடாக வீடுகளுக்குள் சென்றது.
1960 முதல் 2010 வரையான நீண்ட காலப்பகுதியில் வானொலி மற்றும் பிற ஊடகங்களில் அவரது குரலும் கலைப் பங்களிப்பும் தொடர்ந்ததாக Sunday Times பதிவு செய்கிறது. ஐந்து தசாப்தங்களுக்கு மேலாக வானொலி நிகழ்ச்சிகள், சிறுகதைகள், நாடகங்கள் மற்றும் உரைகள் மூலம் அவர் மக்களைச் சென்றடைந்தார்.
அவருடைய குரலின் இன்னொரு சிறப்பு—
இலங்கையின் பல்வேறு தமிழ் வழக்காறுகளையும் உச்சரிப்பு பாணிகளையும் பிரதிபலிக்கக்கூடிய திறன்.
இதனால் வானொலி அவருக்கு ஒரு மேடையாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
அது ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளின் வீடாக மாறியது.
இலங்கையில் தொலைக்காட்சி அறிமுகமான பின்னரும் மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் கலைப் பயணம் நிற்கவில்லை.
அவர் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளிலும் சிறுவர் கதை சொல்லியாகத் தோன்றினார்.
தொலைக்காட்சியின் விசேட தன்மையான முகபாவனை மற்றும் உடல்மொழியைப் பயன்படுத்தி கதை சொல்லும் வாய்ப்பை அவர் ரசித்ததாக அவரைப் பற்றிய நேர்காணல் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
ரூபவாஹினியில் பல நிகழ்ச்சிகளில் அவர் பங்கேற்றதுடன், பதிவு நிகழ்ச்சிகளுக்காக கொழும்புக்கும் தொடர்ந்து சென்றதாக பதிவுகள் உள்ளன.
மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் சேவையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், மட்டக்களப்பு பொது நூலகம் முக்கியமான இடம்.
அங்கு அவர் கதைசொல்லும் கலைஞராகச் செயல்பட்டார்.
பாடசாலைகள், சமூக மையங்கள் மற்றும் நூலகம் என பல இடங்களில் குழந்தைகளுக்குக் கதைகள் கூறிய அவர், ஒரு காலத்தில் மட்டக்களப்பு நகரையும் அதன் சுற்றுப்புறங்களையும் சேர்ந்த பல குழந்தைகளின் அன்றாட பண்பாட்டு அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்.
ஒரு பதிவின்படி, மட்டக்களப்பு பொது நூலகத்தில் சுமார் 18 ஆண்டுகள் கதைசொல்லும் பணியாற்றியுள்ளார்.
மேலும் 25க்கும் மேற்பட்ட சமூக மையங்கள் மற்றும் ஆரம்பப் பாடசாலைகளிலும் கதை சொல்லியதாக பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
இது ஒரு தொழில் என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது.
குழந்தைகளிடம் அறிவையும் பண்பாட்டையும் கொண்டு சென்ற சமூக சேவை.
மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் சிறுவர் இலக்கியப் பங்களிப்பில் குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளாகப் பதிவாகியுள்ளவை:
பயங்கர இரவு
அன்பு தந்த பரிசு
உறைபனித் தாத்தா
சிறுவர் கதைமலர்
சிறுவர் கதைமலர் – பாகம் 2
இந்நூல்கள் அவரது சிறுவர் இலக்கியப் பணியின் முக்கிய தடங்களாகப் பதிவாகியுள்ளன.
மேலும் வீரகேசரி வார வெளியீட்டின் சிறுவர் பகுதியில் மகாபாரதக் கதையை 57 வாரங்கள் தொடர்ந்து எழுதியதாகவும், பின்னர் அது மாணவர்கள் விரும்பிப் படிக்கும் வகையில் நூலாக வெளியிடப்பட்டதாகவும் பதிவு உள்ளது.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது:
அவர் குழந்தைகளை வெறுமனே பொழுதுபோக்கச் செய்யவில்லை.
அவர்களிடம் இதிகாசங்களையும் இலக்கியத்தையும் கதையின் வழியாகக் கொண்டு சென்றார்.
இலங்கை, இந்தியா, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளில் வானொலி, தொலைக்காட்சி மற்றும் எண்ணிலடங்கா மேடைகள் என 50 வருடங்களுக்கும் மேலான கதைசொல்லல் அனுபவம் கொண்டவர் மாஸ்டர் சிவலிங்கம் அவர்கள். சிறுவர் கதைகள் மற்றும் சிறுவர் பாடல்களை இயற்றிய எழுத்தாளராகவும், 144 மேடைகளில் வில்லுப்பாட்டு நிகழ்த்திய மிகச் சிறந்த வில்லிசைக் கலைஞராகவும், நகைச்சுவைப் பேச்சாளராகவும், ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாளராகவும், சிறந்த நடிகராகவும், ஓவியராகவும், பத்திரிகையாளராகவும் எனப் பல்வேறு துறைகளில் தனது பன்முகத் திறன்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
அவரது கலை மற்றும் இலக்கியச் சேவையைப் பாராட்டிப் பல்வேறு அறிஞர்களும் அமைப்புகளும் அவருக்கு உயரிய பட்டங்களை வழங்கிச் சிறப்பித்துள்ளனர். சுவாமி கிருபானந்த வாரியார் அவர்களால் 'அருட்கலைத்திலகம்' என்றும், புலவர்மணி பெரியதம்பிப்பிள்ளை அவர்களால் 'நகைச்சுவைக் குமரன்' என்றும், பண்டிதர் வீ.சி. கந்தையா அவர்களால் 'வில்லிசைச்செல்வன்' என்றும், முன்னாள் அமைச்சர் செ. இராசதுரை அவர்களால் 'வில்லிசைச் செல்வர்' என்றும் பாராட்டப்பட்டார். மேலும், காத்தான்குடிப் பொதுமக்களால் 'கனித்தமிழ்க் கதைஞன்' என்றும், மட்டக்களப்பு இந்து சமய அபிவிருத்திச் சங்கத்தினால் 'கலைக்குரிசில்' என்றும், கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தினால் 'சிறுவர் இலக்கியச் செம்மல்' என்றும், இங்கிலாந்தில் இயங்கும் BUDS அமைப்பினால் பொன்முடிச்சு வழங்கப்பட்டு 'கலைமாமணி' என்றும், கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தினால் 'இலக்கிய முதுமாணி' என்றும் கெளரவிக்கப்பட்டார்.
விருதுகளைப் பொறுத்தவரை, 1984 – 1991 ஆம் ஆண்டுகளில் சிறுவர் இலக்கியத்துக்கான வடக்குக் கிழக்கு மாகாண சாகித்திய மண்டலப் பரிசினையும், 2013 இல் 'அன்பு தந்த பரிசு' எனும் சிறுவர் படைப்புக்காக மட்டக்களப்பு எழுத்தாளர் ஊக்குவிப்பு மையத்தின் 'தமிழியல் விருது'னையும் பெற்றார். அத்துடன் இலங்கை அரசின் உயரிய விருதுகளில் ஒன்றான 'கலாபூசணம்' விருதையும் தனதாக்கிக் கொண்டார். இத்தகைய மகத்தான ஆளுமை கொண்ட மாஸ்டர் சிவலிங்கம் மாமாவின் கலைப் பங்களிப்பையும் பெருமையையும் நாம் உணர்வதும், அதனை அடுத்த தலைமுறைக்குத் தொடர்ந்து கொண்டு செல்வதும் இந்த ஆய்வின் பிரதான செய்தியாக அமைகின்றது.
பத்திரிகைத் துறையிலும் அவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. 'தினபதி' பத்திரிகையில் 'இளைஞர் மன்றம்' பகுதிக்குப் பொறுப்பாகவும் 'சோமண்ணே சொல்லுகிறார்' என்ற பகுதியை எழுதியும் வந்ததோடு, 'சிந்தாமணி' பத்திரிகையில் 'சிறுவர் சிந்தாமணி' பகுதிக்குப் பொறுப்பாகவும் இருந்தார். இவ்விரு பத்திரிகைகளிலும் துணையாசிரியராகப் பணியாற்றிய அவர், 'சுதந்திரன்' பத்திரிகையில் கேலிச்சித்திரங்களும், 'வீரகேசரி' பத்திரிகையின் சிறுவர் பகுதியில் ஓவியங்களும் வரைந்து தனது ஓவியக் கலையாற்றலையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இதனை ஒரே வரியில் சொல்வதானால்—
அவருக்கு கிடைத்த பட்டங்கள் ஒரு அலங்காரம் அல்ல; அவர் இயங்கிய கலைத்துறைகளின் எண்ணிக்கையை வெளிப்படுத்தும் வரலாற்றுச் சான்றுகள்.
மாஸ்டர் சிவலிங்கம் வில்லிசையிலும் தனித்த அடையாளம் பதித்தவர்.
வில்லிசை, நடிப்பு, நகைச்சுவை, உரையாற்றல், எழுத்து, கதைசொல்லல் ஆகிய பல திறன்களையும் ஒரே மனிதருக்குள் இணைத்திருந்தார்.
அதனால் அவரை “பல்கலைக் கலைஞர்” என்று அழைப்பது பொருத்தமானது.
அவரது வில்லிசை நிகழ்ச்சிகள் வெறும் கலை நிகழ்ச்சிகள் அல்ல.
கதையின் வழியாக அறிவையும் கருத்தையும் மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் ஒரு வாயிலாகவும் அமைந்தன.
சிறுவர்களுக்கு அவர் உண்மையில் என்ன கொடுத்தார்?
இங்கேதான் மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சமூகப் பங்களிப்பு இருக்கிறது.
அவர் குழந்தைகளுக்கு வெறும் சிரிப்பைக் கொடுக்கவில்லை.
வாசிக்கும் ஆர்வத்தை கொடுத்தார்.
கேட்கும் திறனை வளர்த்தார்.
கற்பனை செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தார்.
கேள்வி கேட்கத் தூண்டினார்.
நல்லது – கெட்டது என்பதை கதைகளின் மூலம் சிந்திக்க வைத்தார்.
தமிழ் மொழியுடன் குழந்தைகளை நெருக்கமாக்கினார்.
இதிகாசங்களையும் பாரம்பரியக் கதைகளையும் எளிமையான மொழியில் அறிமுகப்படுத்தினார்.
நகைச்சுவையின் வழியாக அறிவை வழங்கினார்.
கதையின் வழியாக ஒழுக்கம் மற்றும் மனிதநேயத்தைப் பேசினார்.
இதற்கு நேரடி வாசிப்பு அனுபவங்களும் சாட்சியாக உள்ளன.
ஒரு மாணவர், மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் “சிறுவர் கதைமலர் – பாகம் 2” தன்னிடம் சிறுவயதில் வாசிப்பு ஆர்வத்தை உருவாக்கியதாகப் பதிவு செய்துள்ளார். குறிப்பாக அந்த நூல் தன்னுடைய புத்தக வாசிப்பின் மீதான ஆர்வத்தைத் தூண்டியதாக அவர் நினைவுகூர்கிறார்.
இதுவே ஒரு எழுத்தாளரின் மிகப்பெரிய வெற்றி.
ஒரு புத்தகத்தை விற்பது அல்ல.
ஒரு குழந்தையின் உள்ளத்தில் வாசிப்பை விதைப்பது.
மட்டக்களப்பின் மிகக் கடினமான காலங்களிலும் மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் கதை சொல்லும் குரல் குழந்தைகளைச் சென்றடைந்தது.
வெடிச்சத்தங்கள், அச்சம், மின்சாரத் தடைகள், அன்றாட வாழ்வின் நிச்சயமற்ற சூழல் ஆகியவற்றுக்கு நடுவிலும் அவர் குழந்தைகளிடம் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
ஒரு பதிவு, அந்தச் சூழலில் அவரது குரல் குழந்தைகளின் பண்பாட்டு உயிர்ப்பைத் தொடர்ந்து வைத்திருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது.
இதனால் அவரது கலைப்பணி வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
அது ஒரு தலைமுறையின் மனநலத்தையும் பண்பாட்டு நினைவையும் காப்பாற்றிய சமூகப் பணியாகவும் அமைந்தது.
மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் வாழ்க்கையில் பண்டிதர் செல்லையா பூபாலபிள்ளை குடும்பத்துடனான தொடர்பும் முக்கியமானது.
1970ஆம் ஆண்டு மட்டக்களப்பில் பண்டிதர் செ. பூபாலபிள்ளையின் மூத்த புதல்வி மங்கையற்கரசியை அவர் திருமணம் செய்ததாகப் பதிவு உள்ளது.
மங்கையற்கரசி அவர்கள் ஆங்கில ஆசிரியையாக பணியாற்றியவர்.
அவர்களுக்கு ஒரே மகனாக டாக்டர் விவேக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.
2023 ம் ஆண்டு மங்கையற்கரசி காலமானார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது .மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் வாழ்க்கை ஆய்வில் 2022 ஜூன் 30 ஒரு முக்கியமான நாள்.
அன்று அவர் பிறந்த மண்ணான மஞ்சந்தொடுவாயில் அவரது திருவுருவச் சிலை திறந்து வைக்கப்பட்டது.
சிவானந்தா தேசிய பாடசாலையில் 1998ஆம் ஆண்டு சாதாரண தரம் மற்றும் 2001ஆம் ஆண்டு உயர்தரம் பயின்ற பழைய மாணவர்களின் பங்களிப்பில் இந்தச் சிலை அமைக்கப்பட்டது.
மஞ்சந்தொடுவாய் வடக்கு அபிவிருத்திச் சங்கத்தின் அமுலாக்கத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்வில், மட்டக்களப்பு மாநகர சபையின் அப்போதைய முதல்வர் தி. சரவணபவன் பிரதம அதிதியாகக் கலந்து கொண்டு சிலையைத் திறந்து வைத்தார்.
கிழக்கு பல்கலைக்கழகத்தின் சுவாமி விபுலானந்தா அழகியல் கற்கைகள் நிறுவகத்தின் பணிப்பாளர் திருமதி கெனடி பாரதி, மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் மனைவி மங்கையற்கரசி, மகன் டாக்டர் விவேக் உள்ளிட்ட பலரும் கலந்து கொண்டனர்.
கல்முனை–மட்டக்களப்பு பிரதான வீதியில், மஞ்சந்தொடுவாய் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிக்கு முன்பாக அமைக்கப்பட்ட இந்தச் சிலையுடன் நினைவுரைகளும் இடம்பெற்றன.
இந்தச் சிலைதான் மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் வரலாறு அல்ல.
அது அவரது நீண்ட கலைப் பயணத்திற்கு சமூகத்தால் வழங்கப்பட்ட ஒரு நினைவுச் சின்னம் மட்டுமே.
மாஸ்டர் சிவலிங்கம் 2022 மே 11ஆம் திகதி 89ஆவது வயதில் காலமானார்.
அவரது உடல் மறைந்தது.
ஆனால்—
அவர் சொல்லிய கதைகள் மறையவில்லை.
அவர் எழுதிய நூல்கள் மறையவில்லை.
அவருடைய குரலைக் கேட்ட குழந்தைகளின் நினைவுகள் மறையவில்லை.
அவரால் வாசிக்கத் தொடங்கிய குழந்தைகளின் புத்தகங்கள் இன்னும் திறக்கப்படுகின்றன.
அவருடைய கலை இன்று கூட நினைவுகூரப்படுகிறது.
அவரது வாழ்க்கையை முழுமையாகப் பார்க்கும்போது ஒரு முக்கியமான செய்தி நமக்குத் தெரிகிறது.
குழந்தைகளுக்கு அறிவைக் கொடுப்பதற்கு பாடப்புத்தகம் மட்டும் போதாது.
ஒரு கதை போதும்.
ஒரு குரல் போதும்.
ஒரு நல்ல கதாபாத்திரம் போதும்.
ஒரு கேள்வி போதும்.
ஒரு கற்பனை உலகத்தைத் திறக்கும் ஒரு சிறிய கதையும் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடும்.
மாஸ்டர் சிவலிங்கம் இதை தனது வாழ்நாளில் செய்து காட்டினார்.
அவர் குழந்தைகளுக்கு,
“கேளுங்கள்” என்றார்.
பின்னர்,
“சிந்தியுங்கள்” என்றார்.
அதன் பின்னர்,
“கற்பனை செய்யுங்கள்” என்றார்.
இறுதியில்,
“வாசியுங்கள்; அறிவைப் பெறுங்கள்” என்ற பாதையை அவர்களுக்குத் திறந்தார்.
மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் உண்மையான சாதனை
ஒரு கலைஞனின் சாதனையை அவரது விருதுகளால் அளக்கலாம்.
ஒரு எழுத்தாளரின் சாதனையை அவரது நூல்களால் அளக்கலாம்.
ஒரு வானொலி கலைஞரின் சாதனையை அவரது நிகழ்ச்சிகளால் அளக்கலாம்.
ஆனால்—
ஒரு கதைசொல்லியின் உண்மையான சாதனை, அவர் கதை சொன்ன பிறகு ஒரு குழந்தையின் மனதில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
அந்த வகையில் மாஸ்டர் சிவலிங்கத்தின் சாதனை மிகப்பெரியது.
அவர் மூன்று தலைமுறைகளுக்கு கதைகள் சொன்னவர் என்று அவரைப் பற்றிய பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
அதாவது—
ஒரு காலத்தில் அவருடைய கதைகளைக் கேட்ட குழந்தை,
பின்னர் தனது குழந்தையையும் அழைத்து வந்து,
“இவர்தான் நாங்கள் சிறுவயதில் கதை கேட்ட மாஸ்டர்…”
என்று அறிமுகப்படுத்தியிருக்கலாம்.
இதுவே ஒரு கலைஞன் ஒரு சமூகத்தின் நினைவாக மாறும் தருணம்.
மஞ்சந்தொடுவாயில் பிறந்த ஒரு சிறுவன்,
மாஸ்டர் சிவலிங்கமாக வளர்ந்தார்.
அவர் ஒரு கதைசொல்லியானார்.
வானொலி கலைஞரானார்.
தொலைக்காட்சி கலைஞரானார்.
சிறுவர் இலக்கியவாதியானார்.
எழுத்தாளரானார்.
பத்திரிகையாளரானார்.
வில்லிசைக் கலைஞரானார்.
நகைச்சுவைக் கலைஞரானார்.
ஆனால் இவை அனைத்தையும் கடந்து,
அவர் குழந்தைகளின் “கதைமாமா”வாகவே மக்கள் மனதில் நிலைத்தார்.
அவரது பெயருக்கு முன்னால் வந்த பட்டங்கள் பல.
ஆனால் அவருக்கு குழந்தைகள் கொடுத்த பட்டம் அனைத்தையும் விட உயர்ந்தது:
“கதைமாமா!”
அந்த ஒரு சொல்லுக்குள் அவரது முழு வாழ்க்கையும் அடங்கிவிடுகிறது.
ஒரு தலைமுறையைச் சிரிக்க வைத்தவர்.
ஒரு தலைமுறையைச் சிந்திக்க வைத்தவர்.
ஒரு தலைமுறையை வாசிக்க வைத்தவர்.
ஒரு தலைமுறைக்கு தமிழ் மொழியின் இனிமையை உணர்த்தியவர்.
ஒரு தலைமுறையின் கற்பனையை உயிரோடு வைத்தவர்.
அதனால்தான் மாஸ்டர் சிவலிங்கம் ஒரு தனிமனிதர் அல்ல.
அவர் மட்டக்களப்பின் பண்பாட்டு நினைவகத்தின் ஒரு பகுதி.
மஞ்சந்தொடுவாயில் நிற்கும் அவரது சிலை அவரது உருவத்தை மட்டும் காட்டவில்லை.
“குழந்தைகளின் உலகத்தை அறிவாலும் கற்பனையாலும் வளப்படுத்திய ஒரு கலைஞன் இங்கு வாழ்ந்தார்” என்று எதிர்கால தலைமுறைகளிடம் அது சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.
அவர்களின் அறிவையும் கலைப் பாரம்பரியத்தையும் அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்வோம்.”**
