எழுவான் ரமேஷ்
விவசாயிகள் பெரும்பாலும் ஏழைகளாகவே இருக்கிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் சோம்பேறிகளாகவோ அல்லது திறமையற்றவர்களாகவோ இருப்பதில்லை, மாறாக அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அமைப்பு அவர்களுக்கு எதிராக செயல்படுவதால்.
முதலாவதாக, விவசாயிகள் பொதுவாக தங்கள் பயிர்களை மிகக் குறைந்த விலைக்கு விற்கிறார்கள். இடைத்தரகர்கள் மற்றும் வர்த்தகர்கள் சந்தையைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், அதே நேரத்தில் விவசாயிகளுக்கு நிகழ்நேர விலைத் தகவல் குறைவாகவே கிடைக்கிறது. பயிர்கள் அழுகும் தன்மை கொண்டவை என்பதால், விவசாயிகள் உடனடியாக விற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர் - விலை நியாயமற்றதாக இருந்தாலும் கூட.
இரண்டாவதாக, விவசாயம் விலை உயர்ந்தது. விதைகள், உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகள், எரிபொருள் மற்றும் உழைப்பு அனைத்தும் பணம் செலவழிக்கின்றன. பல விவசாயிகள் நடவு செய்வதற்கு முன்பு மூலதனத்தைக் கடன் வாங்குகிறார்கள், எனவே அறுவடை நேரம் வரும்போது, அவர்களின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதி நேரடியாக கடன்கள் மற்றும் வட்டியை செலுத்துவதற்குச் செல்கிறது.
மூன்றாவதாக, விவசாயிகள் பெரும்பாலான ஆபத்தை சுமக்கிறார்கள். வானிலை மாற்றங்கள், பூச்சிகள், தாவர நோய்கள் மற்றும் காலநிலை தாக்கங்கள் பயிர்களை அழிக்கக்கூடும், ஆனால் அவற்றைப் பாதுகாக்க விவசாயிகளுக்கு காப்பீடு அல்லது அரசாங்க ஆதரவு அரிதாகவே உள்ளது. ஒரு மோசமான பருவம் பல மாத கடின உழைப்பை அழிக்கக்கூடும்.
கடைசியாக, விவசாயிகள் பெரும்பாலும் தொழில்நுட்பம், சேமிப்பு வசதிகள் மற்றும் நேரடி சந்தைகளுக்கான அணுகலை இழக்கிறார்கள். இவை இல்லாமல், அவர்கள் தங்கள் விளைபொருட்களுக்கு மதிப்பைச் சேர்க்கவோ அல்லது சிறந்த விலைகளுக்காகக் காத்திருக்கவோ முடியாது, இதனால் அவர்கள் குறைந்த வருமான சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அனைவருக்கும் உணவளிக்க அவசியமானதாக இருந்தாலும், விவசாயிகள் அதிக அபாயங்கள், குறைந்த பேரம் பேசும் சக்தி, அதிகரித்து வரும் செலவுகள் மற்றும் நியாயமற்ற சந்தை அமைப்புகளை எதிர்கொள்வதால் ஏழைகளாகவே இருக்கிறார்கள்.
எழுவான் ரமேஷ்
