மட்டக்களப்பில் புதிய பார்வையை முன்வைக்கும்‘ஆளுமையான ஔவையாள்’' வடமோடி நாட்டுக்கூத்து.

 

செய்தி ஆசிரியர்

தமிழர் மனங்களில் “ஔவையார்” என்ற பெயர் நினைவுக்கு வரும்போது, முதலில் தோன்றும் உருவம் — கூன் விழுந்த முதிய மூதாட்டி; கையில் ஊன்றுகோல்; குழந்தைகளுக்கு அறமும் ஒழுக்கமும் போதிக்கும் பாட்டி.

பாடசாலைப் பாடப்புத்தகங்கள் முதல் நாடகங்கள், திரைப்படங்கள், சிலைகள் வரை பல்வேறு வடிவங்களில் ஔவையார் பெரும்பாலும் இப்படித்தான் சித்தரிக்கப்பட்டு வந்துள்ளார்.

ஆனால், இந்த உருவம் சங்ககால ஔவையாரின் வரலாற்று உண்மையான தோற்றம்தானா?

அல்லது பல்வேறு காலகட்டங்களில் வாழ்ந்த ஔவையார்களின் இலக்கியப் பங்களிப்புகள் ஒன்றோடொன்று கலந்ததன் விளைவாக உருவான ஒரு கலாச்சாரப் பிம்பமா?

இந்தக் கேள்வி இன்று மீண்டும் எழுப்பப்பட வேண்டிய ஒன்றாகியுள்ளது.

தமிழ் இலக்கிய ஆய்வுகளில் “ஔவையார்” என்ற பெயரில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் புலவர்கள் வாழ்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் இலக்கியக் குறிப்புகளும், சங்ககால ஔவையாருக்குப் பின்னர் பக்தி இலக்கியக் காலத்திலும், பின்னர் ஆத்திசூடி போன்ற அறநூல்களுடன் தொடர்புடைய காலத்திலும் வேறு ஔவையார்கள் இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

அதேபோன்று, சங்ககால ஔவையார் பற்றிய தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றுக் குறிப்பில், அவர் சங்ககால பெண்பாற் புலவர்களில் ஒருவராகவும், பாரி, அதியமான் உள்ளிட்ட பல்வேறு அரசர்களுடன் தொடர்புடையவராகவும் குறிப்பிடப்படுகிறார். அவருடைய பாடல்கள் புறநானூறு உள்ளிட்ட சங்கத் தொகைநூல்களில் மொத்தம் 59 எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

எனவே, சங்ககால ஔவையாரையும், பிற்கால அறநூல் ஔவையாரையும் ஒரே உருவமாகக் கருதுவது வரலாற்று ஆய்வில் கவனத்துடன் அணுக வேண்டிய விடயமாகும்.

சங்ககால ஔவையாரின் ஆளுமையைப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமான இலக்கியச் சான்றுகளில் ஒன்று ''புறநானூறு 95.''

அதியமான் நெடுமான் அஞ்சிக்கும் தொண்டைமானுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பகைமை போருக்குச் செல்லும் நிலையை உருவாக்கியபோது, அதியமானின் சார்பில் தொண்டைமானிடம் ஔவையார் தூது சென்றதாக இப்பாடல் விளக்கப்படுகிறது. தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகமும் இதனைத் தெளிவாகப் பதிவு செய்கிறது.

தொண்டைமான் தனது படைக்கலக் கொட்டிலைக் காட்டியபோது, ஔவையார் அவரது ஆயுதங்களைப் புகழ்வது போலப் பேசிக்கொண்டே, அதியமானின் போரனுபவத்தையும் வீரத்தையும் நுட்பமாக எடுத்துரைத்தார்.

இதுவொரு சாதாரண புலவரின் செயல் அல்ல.

அரசர்களுக்கு இடையிலான அரசியல் பிரச்சினையில் தூதுவராகச் சென்று, தனது அறிவாலும் மொழியாற்றலாலும் போரைத் தவிர்க்க முயன்ற ஒரு பெண் புலவரின் ஆளுமை இது.

புறநானூறு 95-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்ட தமிழ் இலக்கிய விளக்கங்களும், ஔவையார் அதியமானுக்காக தொண்டைமானிடம் தூது சென்றதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஆனால்… அவர் இளம்பெண் என்பதை இலக்கியம் நேரடியாகச் சொல்கிறதா?

இங்கேதான் நாம் மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும்.

சங்க இலக்கியங்களில் ஔவையாரின் குறிப்பிட்ட வயது அல்லது உடல் தோற்றம் தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்படவில்லை. எனவே “அவர் நிச்சயமாக இளம் பெண்” என்று வரலாற்று ஆவணத்தின் நேரடி முடிவாகக் கூற முடியாது.

அதேவேளை, அவரை கூன் விழுந்த மூதாட்டி என்ற ஒரே உருவத்தில் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் சங்க இலக்கியத்தில் நேரடி ஆதாரம் இல்லை.

அவரது அரசவைக் தொடர்புகள், அரசர்களுடன் கொண்டிருந்த நட்பு, தூதரகப் பணி, அரசியல் நுண்ணறிவு, நாட்டின் நிலை குறித்து பாடிய திறன் ஆகியவை, அவரை ஒரு வலிமையான சமூக ஆளுமையாக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன.

இதுவே முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:

சங்ககால ஔவையாருக்கு ஏன் எப்போதும் ஒரு வயோதிப மூதாட்டியின் உருவமே வழங்கப்பட்டது?

‘மூதாட்டி’ என்ற பிம்பம் எவ்வாறு உருவானது?

இதற்கு ஒரு முக்கியமான காரணம், பிற்காலத்தில் ஔவையார் என்ற பெயருடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட அறநூல் மரபாக இருக்கலாம்.

குழந்தைகளுக்கு நல்லொழுக்கம், அறம், வாழ்க்கை நெறி ஆகியவற்றைக் கற்பிக்கும் பாடல்களைச் சொல்லும் ஞானமிக்க மூதாட்டி என்ற உருவம், தமிழ்ச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு மனப்பதிவில் மிக எளிதாக நிலைத்திருக்கக்கூடியதாக இருந்தது.

இதன் விளைவாக, பல்வேறு காலங்களில் வாழ்ந்த ஔவையார்களின் இலக்கியப் பங்களிப்புகள் ஒரே “ஔவையார்” உருவத்துக்குள் இணைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகமும், சங்ககால ஔவையாருக்குப் பின்னர் வாழ்ந்த ஔவையார்களில் ஒருவரே தமிழர் நெஞ்சில் “கிழப்பாட்டி” என்ற உருவில் போற்றப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது.

அதாவது,

“மூதாட்டி ஔவையார்” என்பது முழுமையான வரலாற்றுப் பதிவு என்பதைவிட, காலப்போக்கில் உருவான ஒரு வலுவான பண்பாட்டு பிம்பமாக இருக்கக்கூடும்.

அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, நீண்ட ஆயுளை அளிக்கும் அரிய நெல்லிக்கனியைத் தானே உண்ணாமல் ஔவையாருக்கு வழங்கியதாக சங்க இலக்கிய மரபில் கூறப்படுகிறது. தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் புறநானூறு விளக்கமும் இந்தச் செய்தியைப் பதிவு செய்கிறது.

இச்சம்பவம் ஔவையாரின் அறிவையும் புலமையையும் அரசன் எந்த அளவுக்கு மதித்தான் என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஆனால், இதை மட்டும் வைத்து அவரது வயதை நிர்ணயிக்க முடியாது.

அதனால், நெல்லிக்கனி சம்பவத்தை “அவர் இளம்பெண் என்பதற்கான நேரடி ஆதாரம்” என்று கூறுவதற்குப் பதிலாக, “அவர் மீது அரசருக்கிருந்த அறிவுசார் மரியாதையையும், அவரது ஆளுமையின் முக்கியத்துவத்தையும் வெளிப்படுத்தும் சான்று” என்று அணுகுவதே ஆய்வுப்பூர்வமானது.

இத்தகைய வரலாற்று மற்றும் இலக்கியக் கேள்விகளை வெறும் ஆய்வறைகளுக்குள் மட்டுப்படுத்தாமல், கலை வடிவத்தின் மூலம் மக்களிடம் கொண்டு சென்றிருப்பது மட்டக்களப்பின் கலை உலகில் முக்கியமான முயற்சியாகும்.

கிழக்கு மண்ணின் கல்லடி பெருநிலப்பரப்பைச் சேர்ந்த இரு ஆளுமைகள் — ஓய்வுநிலை அதிபர் திருமதி தே. அருட்சோதி மற்றும் விரிவுரையாளர் து. கௌரீஸ்வரன் — இணைந்து உருவாக்கிய “ஆளுமையான ஔவையாள்” என்ற வடமோடி நாட்டுக்கூத்து, ஔவையாரை ஒரு புதிய பார்வையில் மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் முயற்சியாக அமைந்துள்ளது.

மட்டக்களப்பு கல்லடி சித்தி விநாயகர் அறநெறிப்பாடசாலை அதிபரும் கல்லடி அன்பு நெறிக்கலை மன்றம் பணிப்பாளரும் , ஓய்வுநிலை அதிபருமான திருமதி தே. அருட்சோதி அவர்களின் தயாரிப்பிலும், விரிவுரையாளர் து. கௌரீஸ்வரன் அவர்களின் நெறியாள்கையிலும் உருவான இந்தக் கூத்து, மட்டக்களப்பு மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது.

பொழுதுபோக்கைத் தாண்டி மக்களுக்கு அறம், நீதி, வரலாறு, பண்பாடு ஆகியவற்றை எடுத்துச் சொல்லும் உன்னத ஊடகமாக கூத்துக்கலை விளங்குகிறது.

இசை, ஆட்டம், தாளம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றிணையும் இந்தக் கலை வடிவம், தமிழர்களின் வாழ்வியலோடு ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்தது.

இன்றைய நவீன நாடக மேடைகளுக்கு முன்னோடியாக விளங்கும் இந்த நாட்டுக்கூத்து மரபின் வழியாக, வரலாற்று ஆளுமைகளை புதிய தலைமுறைக்கு அறிமுகப்படுத்துவது காலத்தின் தேவையாகும்.

அந்த வகையில், “ஆளுமையான ஔவையாள்” ஒரு கூத்து நிகழ்ச்சி மட்டுமல்ல.

ஒரு வரலாற்று விவாதம்.
ஒரு பண்பாட்டு மீள்பார்வை.
ஒரு பெண் ஆளுமையின் மறுவாசிப்பு.

ஔவையாரை மூதாட்டியாகச் சித்தரித்த மரபை நாம் நிராகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அந்த உருவத்திற்கும் தமிழர் பண்பாட்டில் ஒரு தனித்துவமான இடம் உண்டு.

ஆனால் அதே நேரத்தில்,

சங்ககால ஔவையாரை ஒரு கூன் விழுந்த மூதாட்டி என்ற ஒரே உருவத்துக்குள் அடைத்து விடுவதும் சரியான வரலாற்றுப் பார்வையாக இருக்காது.

அவர் ஒரு பெண் புலவர்.

அரசர்களுடன் உரையாடியவர்.

அரசியல் சூழலைப் புரிந்தவர்.

தூதராகச் சென்றவர்.

போரின் அழிவைத் தடுக்க முயன்றவர்.

தனது மொழியாற்றலால் மன்னர்களையே சிந்திக்க வைத்தவர்.

இத்தகைய ஆளுமையை, வெறும் “பாட்டி” என்ற ஒரு சொல்லுக்குள் அடக்கிவிட முடியுமா?

மட்டக்களப்பு மண்ணின் கலை, வரலாறு, பண்பாடு ஆகியவற்றைத் தாங்கி நிற்கும் “ஆளுமையான ஔவையாள்” வடமோடி நாட்டுக்கூத்து, மாவட்ட மற்றும் மாகாண மட்டங்களைத் தாண்டி தேசிய அரங்கில் அங்கீகாரம் பெற வேண்டிய கலை முயற்சியாகும்.

வரலாற்றை மக்களிடம் கொண்டு செல்வதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒரு பெண் புலவரின் ஆளுமையைப் பற்றிய புதிய சிந்தனையையும் இந்தக் கூத்து உருவாக்கியுள்ளது.

எனவே, “ஆளுமையான ஔவையாள்” வடமோடி நாட்டுக்கூத்து தேசிய விருதுக்குத் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே மட்டக்களப்பு மக்களின் எதிர்பார்ப்பாகவும், எமது ஊடகத்தின் கோரிக்கையாகவும் உள்ளது.

ஔவையாரை ஒரு மூதாட்டியாக மட்டும் பார்க்காமல்,
அவருக்குள் இருந்த புலமையையும் துணிச்சலையும் அரசியல் நுண்ணறிவையும் ஆளுமையையும் புதிய தலைமுறை அறிந்து கொள்ளட்டும்.

வரலாறு என்பது நாம் கேட்ட கதைகள் மட்டுமல்ல;
மீண்டும் மீண்டும் ஆய்வு செய்து கேள்வி கேட்க வேண்டிய கண்ணாடியும் ஆகும்.

“ஆளுமையான  ஔவையாள்” 
‘மூதாட்டி’ என்ற ஒற்றைப் பிம்பத்தைக் கடந்து,
ஔவையாரின் பன்முக ஆளுமையையும் படைப்பாற்றலையும்
மீளச் சிந்திக்க வைக்கும் மட்டக்களப்பு மண்ணின்
மகத்தான கலைக் குரல்.