இந்த பூமியில் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு உயிரினமும் இயற்கை மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய ஏதோ ஒன்றை விட்டுச் சென்றது. எலும்புகள், சிப்பிகள், காலடித் தடங்கள், உயிரியல் கழிவுகள்—அனைத்தும் இயற்கையின் சுழற்சியில் கலந்துவிட்டன.
ஆனால் மனிதன் உருவாக்கிய பிளாஸ்டிக் மட்டும் வேறுபட்டது.
ஒரு சாதாரண பிளாஸ்டிக் பாட்டில் முழுமையாக சிதைவடைய சுமார் 450 ஆண்டுகள் ஆகலாம். அது மறைந்து விடுவதில்லை; மாறாக மிகச் சிறிய மைக்ரோபிளாஸ்டிக் துகள்களாக உடைந்து ஆறுகள், கடல்கள், மண், காற்று என எல்லா இடங்களுக்கும் பரவுகிறது.
ஆய்வுகளில், இந்த மைக்ரோபிளாஸ்டிக் துகள்கள் மனிதர்களின் ரத்தம், நுரையீரல், தாய்ப்பால், கருப்பையில் வளரும் குழந்தையை பாதுகாக்கும் பிளாசென்டா உள்ளிட்ட பல இடங்களிலும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. மேலும், ஆழ்கடலின் அடிப்பகுதியிலும், அண்டார்டிகா பனிப்பரப்புகளிலும் கூட இவை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் 80 லட்சம் மெட்ரிக் டன் பிளாஸ்டிக் கடல்களில் சேர்கிறது என மதிப்பிடப்படுகிறது. இதனால் பல கடல் உயிரினங்கள் சிக்கிக் கொள்வதும், விழுங்குவதும், தீங்கு விளைவிக்கும் வேதிப்பொருட்களுக்கு ஆளாகுவதும் போன்ற பிரச்சினைகள் ஏற்படுகின்றன.
இயற்கை காடுகளை மீண்டும் வளர்க்க முடியும். ஆறுகளும் காலப்போக்கில் மீண்டு வரலாம். ஆனால் ஏற்கனவே சுற்றுச்சூழலுக்குள் சென்றுள்ள பிளாஸ்டிக் தொடர்ந்து தேங்கி, உலகின் பல உயிரியல் அமைப்புகளின் ஒரு பகுதியாக மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
பல கோடி ஆண்டுகளாக உயிர்கள் அடுத்த தலைமுறைக்கு பயன்படும் தடங்களை விட்டுச் சென்றன. ஆனால், இயற்கைக்கு மறுசுழற்சி செய்வது கடினமான கழிவுகளை அதிக அளவில் விட்டுச் செல்லும் முதல் உயிரினமாக மனிதன் மாறியிருக்கிறான்.
மணலில் பதிந்த காலடித் தடம் ஒரு அலை வந்தால் மறைந்து விடும். ஆனால் ஒரு பிளாஸ்டிக் பாட்டில் பல தலைமுறைகளைக் கூட கடந்து நீடிக்கக்கூடும்.
நாம் பயன்படுத்தும் பிளாஸ்டிக்கைக் குறைப்பதும், மீண்டும் பயன்படுத்துவதும், சரியாக மறுசுழற்சி செய்வதும் சுற்றுச்சூழலை பாதுகாக்க உதவும் சிறிய ஆனால் முக்கியமான நடவடிக்கைகளாகும்.
